• 13 februari 2013

Glencairn 13 februari 2013 – Ja, je leest het goed, Ik ben helemaal niet in Kaapstad zelf doch in een dorpje op de Kaap. Kaap de Goede Hoop mag dan een aanlandingsplek zijn, het gehele schiereiland onderin Zuid Afrika wordt zo genoemd.
Donderdagmorgen om 09.00 uur wordt ik afgehaald door Ruth. Een van de deelnemers en actief lid van de lokale NVC oefengroep. Ze is wetenschapper en rond de vijftig jaar oud. Ze is bezig met promoveren en ze lijkt geheel geobsedeerd door de mogelijkheden van NVC om een andere vorm te geven aan de interactie tussen mens en dier. (Lees o.a. bavianen)

Tafelberg Kabelbaan

 

 

 

 

 

 

 

 

Ze zou zo graag dat de bevolking de bavianen met meer empathie zouden benaderen. Het leek, althans in het begin, niet echt op een toeristendag want ze vroeg honderduit over mijn visie daarop en naar de mogelijkheden om verbinding te maken tussen mens en dier. Ik ervoer haar als begaan en gedreven en dat inspireerde mij dan weer.

We reden allereerst naar Simonstown waar niet alleen een marinebasis is met één corvet , doch ook sinds 1980 een kolonie broedende Afrikaanse pinguins. Wat een aandoenlijk gezicht de mannetjes te zien schuiven om strootjes te plukken en die weer naar het kuiltje in het zand te brengen waar moeder op een ei zit-ligt.
Ook zijn er al eieren uit en tonen de pasgeborenen zich. Ik genoot van het aanzicht. En des temeer toen een grote zeemeeuw het gemunt had op een, voor de moeder liggend, ei.

Vader en moeder bezig met het afschrikken van de meeuw zonder het ei uit het oog te verliezen.
Een groot gedeelte van de Kaap bestaat uit beschermd natuurgebied (Reserves) en maakt een overweldigende indruk op me. Alleen al op de Kaap leven meer dan 1800 verschillende plantensoorten en dat is uniek voor zo’n relatief klein oppervlak.

We rijden verder naar Cape Point, het uiterste zuidelijke plekje op de Kaap en beklimmen daar de rotsen naar het oude ‘Lighthouse”. Vandaar een prachtig uitzicht over rechts de Atlantische Oceaan en links de Indische Oceaan. Ook kon ik vandaar de Tafelberg in de verte zien. Bedrieglijk want de Tafelberg lijkt dan aan de Indische oceaankant te liggen en hij ligt aan de Atlantische kant. In het verre verleden dachten veel schepen dan ook dat ze aldaar de Capetown Bay binnenvoeren om bedrogen uit te komen. Resultaat: Die baaij heet “False Bay’. Naar verluidt kan het daar erg spoken en er zijn overzichten van alle schepen die bij Cape Point zijn vergaan. Uiteraard ook een Hollandse.

Na in Simonstown geluncht te hebben in een kleine konditorei-achtige omgeving met eigengemaakte quiches en salades arriveren we rond drie uur in Kaapstad waar ik in een hotel een afspraak heb met Amanda Boardman. Amanda kreeg een flyer van mijn training onder ogen, had die opgeprikt boven haar bureau en er drie weken  naar gekeken alvorens via Ramona met mij contact te zoeken.
Amanda is advocate en bezig met het ontwikkelen van opleidingsprogramma’s voor de advocatuur in al haar vormen. Ze is gedreven in wat ze voor ogen heeft: meer compassie en menselijkheid in de beroepsbeoefenaars in plaats van de onbuigzaamheid en afstandelijke starheid waarin ze werden opgeleid.

We zitten in de tuin van het hotel en telkens als ze maar enigszins geraakt wordt door een zonnestraal schuift ze op totdat het niet meer gaat en we van stoel wisselen. Ze wijst op een litteken op haar borst. Huidkanker weggehaald. “Vergeet niet”, zo zei ze, “dat wij hier op de Kaap te maken hebben met een enorm gat in de ozonlaag waardoor je sneller verbrandt dan waar ook ter wereld.”

Amanda verzorgt op dit moment een training in Collaborative Divorce, ontwikkeld door Pauline Teslar en is verder geïnspireerd. Door het gedachtegoed van het Barrett Value Center in de UK en USA. Ze vertelt dat Mediation een hot item aan het worden is in Zuid Afrika, wegens overbelasting van de gerechtshoven, en dat er allerlei mediationopleiding van 5 dagen ontstaan. Ze heeft er niet veel vertrouwen in en is geboeid door NVC én NVC mediation.
Ruwweg krijgt ze van mij mijn tarieven voor training plus reis en verblijfkosten en daarmee gaat ze een plan maken om te komen tot een aantal twee daagse introductietrainingen voor advocaten. Ik kan ze dan komen uitvoeren.

Vandaar uit gaan we NVC Mediaton aanbieden. In hapklare brokken, want advocaten willen niet graag zomaar meer dan twee dagen uit hun werk worden gehaald. Ze worden namelijk per uur betaald en zoveel uren niet werken is inkomstenderving.
Na anderhalf uur met haar praten ben ik zowat uitgeput vanwege haar enorme enthousiasme en de energie die over mij wordt uitgestort. Hoopvol nemen we afscheid.

Voor het hotel tref ik Ruth weer aan die voorstelt de Tafelberg te beklimmen omdat nu de windsituatie het toelaat. Zo gezegd zo gedaan. Alleen niet beklimmen doch met de kabelbaan. Jeetje wat een cabine: Hij trekt per keer 5200 kg naar boven en niet zo’n klein stukje. (64 passagiers plus een lading water). Kan je vast op googlen. Boven (1700 meter) is het winderig. Desalniettemin veel stelletjes die uit de wind met glazen champagne Valentijnsdag aan het vieren zijn. Proost!

Om half tien ben ik eindelijk weer thuis. Einde van een toeristenavontuur en klaar voor de training van morgen. 23 deelnemers inmiddels.

Tot later, Jan